Remont mieszkania w starym bloku rządzi się swoimi prawami. Zanim zerwiesz podłogi czy skujesz tynki, warto sprawdzić stan instalacji i ścian. W budynkach z lat 60. czy 70. często występują płyty kanałowe, których nie wolno przewiercać na wylot ani podcinać. Nośność stropu bywa ograniczona, więc wylewka z betonu może okazać się zbyt ciężka. Zacznij od inwentaryzacji: sprawdź, gdzie biegną piony wodno-kanalizacyjne, czy wentylacja działa, i czy przewody elektryczne mają uziemienie. Dopiero potem planuj układ funkcjonalny.

Kolejność prac narzuca logika, nie widzimisię. Najpierw demontaż i wywóz gruzu, potem wymiana instalacji, następnie ściany i sufity, na końcu podłogi oraz biały montaż. Jeśli pominiesz ten rytm, zapłacisz dwa razy za poprawki. Ukryte koszty to zwykle: wzmocnienie stropu, wymiana starej instalacji elektrycznej na miedzianą, osuszanie zawilgoconych ścian, a także utylizacja materiałów zawierających azbest. Warto doliczyć rezerwę 15–20 procent budżetu. Przy okazji zaplanuj wyciszenie sypialni w bloku, bo sąsiedzi zza ściany nie znikną, a hałas potrafi uprzykrzyć życie bardziej niż stary pion.

Pułapki konstrukcyjne dotyczą głównie ścian działowych i nośnych. Nie wolno wyburzać ścian nośnych ani podcinać belek stropowych bez projektu i zgody. Nawet murowana ścianka działowa może pełnić funkcję usztywniającą. Kolejna pułapka to stare przewody kominowe – jeśli wentylacja jest grawitacyjna, nie podłączaj do niej okapu mechanicznego bez konsultacji. Krótko mówiąc: remont w bloku to projekt, nie improwizacja. Dokumentacja, harmonogram i bufor finansowy ratują przed żalem.